?

Log in

Voetstappen.

Jan. 31st, 2010 | 12:13 am

Vandaag een wandeling met mijn moeder gemaakt. Een wandeling door de sneeuw terwijl we lekker aan het kletsen waren over van alles. En dat was gezellig.

Wat bijzonder was, was dat we met deze wandeling langs veel plekken liepen waar ik vroeger veel kwam.

De basisschool waar ik opgroeide, nu totaal veranderd. het schoolplein is nu bijna niet bestaand. Bijna onherkenbaar. Anders dan mijn herinneringen. We liepen later ook langs het ouderlijkhuis van m'n jeugdmaatje gedurende die tijd, dezelfde voetstappen weer nemen. Nu zeker 18 jaar later. Z'n ouders woonde er niet meer en er stond zelfs een kinderfietsje voor. Het park waar we toen oorlogje speelde met kinderen uit de buurt was ook anders, en ook de kenmerken van toen zijn verdwenen. Slechts de paadjes lopen nog ongeveer hetzelfde.

Maar ook de atletiekbaan waar ik van m'n 12e tot m'n 18e trainde, of het veld ernaast waar ik heb leren zwaardvechten, en het veld daar achter... Ook dat is anders, een ander bruggetje, de hekken verdwenen. Een gevoel van verplaatsing, zo veel heeft er afgespeeld daar. Ik dacht altijd weinig te herinneren van vroeger. Maar nu kwam alles terug. Ook al was het nu anders, alsof je herinnering scheef is.

De middelbare school, totaal verbouwd en uitgebreid. Stond even voor het hek om naar binnen te kijken. Ik had haast een klein ivotje verwacht die even terug zou kijken. Zo voelde het.

De voetstappen van vroeger, nu met maat 42 en 26 jaar gelopen. Een kleine tijdreis, een echo. En dat met het gevoel alsof er iets passeerd. Voorbijgaat. Alsof je nu pas realiseerd dat het boek uit is, ook al was dat boek al jaren geleden gelezen en zelfs deels vergeten.

Interessant om het weer even in te kijken.

Welke voetstappen laat ik morgen achter vraag ik me af. En zou ik dat later ook weer nalopen?

Wie weet.

Link | Leave a comment {1} | Share

late avonden.

Jan. 3rd, 2010 | 05:50 pm
music: Elbow - the Fix

Het is laat. De muziek klinkt traag en ritmisch. Een langzame avond, heerlijk en ontspannen. Het is donker maar vele kaarsen geven een gouden gloed op het gezelschap. Een café, en op de achtergrond wordt langzaam gedanst op de melodie.

De man gekleed in een goedzittend pak, achterover op z'n stoel met een champagneglas in z'n hand. Te luisteren, te kijken. De Erwt beweegt langzaam mee op de bas van de muziek.

De laatste momenten van 2009 in een onbekend gezelschap, maar alles lijkt te kloppen. De erwt danst langzaam, draaiend op het tafelkleed, uit het zicht. In de verte dansen anderen. Maar de Erwt blijft bij de man en voelt zich prima daar. Tevreden met wat er is. De man kijkt net zo tevreden.

Voor het eerst echt lekker in een lange tijd. Er is vanavond niets meer nodig dan de muziek en de sfeer. In gedachten dansen ze met elkaar. Als oude vrienden. Vandaag zijn er geen woorden nodig.

De laatste momenten van 2009. We gaan naar een nieuw jaar. Het is donker en koud buiten, en er zijn zo veel dingen te vergeten. Nog meer dingen te onthouden. De man knikt naar de Erwt, 'De wereld is misschien van iedereen, maar vanavond niet, nee vanavond is alleen van ons.' De Erwt kijkt omhoog, en knipoogt. De man glimlacht, zouden ze morgen ook croissantjes hebben bij het ontbijt? Ongetwijfeld besluit hij, en sluit z'n ogen om verder van de muziek te genieten.

En de Erwt? die danst rustig verder, de nacht in, het jaar in, meer hebben ze die nacht niet nodig.

Link | Leave a comment | Share

Later

Dec. 6th, 2009 | 02:58 pm

De man zuchte, en sloeg de volgende pagina open in zijn krant.
Pantoffels, staken versleten en verslagen uit onder het papier.
Een tweede zucht klonk, net zo tragisch als de eerste.
De krant ging dicht en de man dacht na of hij zin in koffie had.

De man besloot langzaam dat hij niet wist of hij zin in koffie had.
Hij keek naar de Tv knop en besloot dat hij al wist dat er niets op Tv was.
Een diepe zucht. 'Wat is er toch gebeurd in al deze tijd?'
'Waar is de passie en de inspiratie gebleven?'.

De Erwt keek omhoog langs een van de poten van de kast.
Daar zat hij, diep, verstopt in het donker.
Maar de Erwt was niet verdwenen. Nee hoor, hij was er nog altijd.
En ook hoorde hij nog steeds bij de man.

Een volledig gezonde man tot Erwt relatie zelfs, ooit dan.
Alles kon gebeuren, de meest wilde avonturen klaar voor het grijpen.
Tragische drama, wilde schater humor en diepe gedachten, alles net om het hoekje.
Maar op dit moment zouden ze altijd om het zelfde hoekje blijven liggen.

De Erwt voelde zich klein, erg klein zelfs. Net geen centimeter.
Misschien zelfs een beetje leeg. Maar daar kunnen we wat aan doen dacht hij.

De Erwt rolde onder de kast vandaan. En daar, zo voor de voeten van de man, bleef hij liggen.
De man en de Erwt keken elkaar aan. Voor een lange tijd, je zou zelfs zeggen voor een verstilt poosje. Een poosje die verstreek in stilte, maar ze begrepen elkaar. Zo als alleen oude vrienden dat kunnen doen.
De man zuchtte nog een laatste keer, 'je hebt gelijk'.

Na minder dan vijf minuten stopte de man de Erwt in zijn borstvakje, en met koffer in de hand sloeg hij de deur achter zich dicht.
En de Erwt? Die glimlachte, hij was trouwens ook nog nooit buiten geweest.

Link | Leave a comment {2} | Share

(no subject)

Oct. 27th, 2009 | 07:33 pm

Vandaag een bizarre dag.

Ik voelde me niet zo, wilde met de personeelsgroep gaan praten om het er eens over te hebben, hoe en wat en waarom ik er niet happy mee was.

Les gegeven, eigenlijk niet zo'n zin in ook. Maar de lessen gingen enorm goed. Heel gezellig en leuk. Ben nog nooit zo opgewekt en energie vol van het werk gegaan.

Dat is mooi, had ik net even nodig.

Link | Leave a comment {1} | Share

De dingen in de nacht

Aug. 4th, 2009 | 11:14 pm

In de nacht is het nooit echt werkelijk stil. De meeste geluiden herken je, sommige klinken wat griezelig. Dan probeer je deze te verklaren. En als je zou willen dan lukt dat ook. Dan was het de wind, een muis of wat oud hout. Het is te verklaren. En dan nog de beweging in je ooghoek, de aanwezigheid achter de deur, De schaduw in de donkerste hoek. Dat is ook verbeelding, allemaal.

Iedereen die ziet het in de nacht, iets weg flitsen als je er naar kijkt. Iedereen doet het af als verbeelding, niets meer dan dat. Iedereen herinnerd zich als kind dat hij bang was, bang voor de dingen onder het het bed. Of bang voor de monsters in de kelder. Gefluister, een krakende trap, het is verbeelding, allemaal.

En met onze ogen dicht, zien we ze weer. Duidelijk, griezelige dingen uit onze nare dromen. Ze kijken naar ons, en wachten duidelijk van een afstandje. We weten dat het verbeelding is. We zien ze tenslotte van binnen. En in onze eigen gedachten hoeven we er niet aan te denken. Behalve s´nachts, daar kun je de dromen niet sturen. Dan komen ze weer. Hopelijk wordt je snel wakker, doe je het ligt aan en als je ogen aan het licht wennen zie je ze snel verdwijen, van binnen en van buiten. En dan was het verbeelding. Ja, allemaal.

De dromenvangers, we hangen ze toch weer aan de muur. We denken dat dan alleen de goede dromen door het web kunnen gaan. Bijgeloof weten we, toch waren we als kind bang en nu voelen we ons toch niet helemaal lekker bij het idee. Toch hangen we hem weer op. Maar voor hoe lang? wel eens bij stil gestaan? Hij verdwijnt altijd weer in een doos, of dan gaat hij kapot. Hoe komt dat toch? Die dingen hanger er nooit erg lang. Ze verdwijnen weer, allemaal.

Maar nachtmerries komen van binnen en niet van buiten. Zo ook de dingen in de nacht, ze wachten van binnen op hun moment. En als je dan droomt en met je eigen vreemde waanzin wordt overspoelt. Dan kruipen ze naar buiten. Diep de nacht in.

Er zijn kleine diertjes die ons willen helpen. Want ze weten van de dingen in de nacht. Deze kleine achtpotige wezentjes, bouwen hun web in onze slaapkamers. Toch eindigt deze hulp vaak met een worp naar buiten, en anders met een krant. De dingen in de nacht zijn dan weer vrij.

En diep in de duisternis, kijken ze, en groeien ze. Langzaam worden ze groter en voor lang blijven ze wachten in de duisternis. En als ze groot genoeg zijn, en met veel. Als jij alleen bent, en in het donker? dan komen ze voor je. En is er niets meer dat je kan redden.Maar maak je niet te veel zorgen, er verdwijnen ieder jaar maar een paar dozijn mensen, dat is op zich niet heel veel.

Weet dat als je in de duisternis weer iets ziet weg glippen, en je ziet er niet zo veel, dat je waarschijnlijk nog wel even de tijd hebt. Maar weet ook dat zij altijd langer hebben, en ze wachten op jou alleen.

Link | Leave a comment | Share

Ha!

Jul. 30th, 2009 | 05:18 pm

Hah,

Ik ben helemaal blij. Warmaster, het spel wat ik zo veel speel de laatste jaren is geschreven door Rick Priestley, (ook mede designer van warhammer 40k) ik heb wat mail contact gehad en nu komt er een army list bij online geschreven door moi. De vikingen! (Denen, 850 n.Chr) ha, hoe gaaf is dat!

:)

Link | Leave a comment | Share

Mijn eigen kleine mijmeravond.

Jul. 27th, 2009 | 11:55 pm
mood: thoughtfulthoughtful

De muziek brengt meer weer naar vroegere mijmeringen. Als een herinnering voel ik me als toen. Als een dejavu, als een ketting van herinneringen door de jaren heen. Voel ik me als toen, als nu. En verbonden met toen. Alsof mijn gevoelens een echo door de tijd maken. Alsof ik ieder jaar dit zelfde voel en meemaakt. Ik ben weer 18, misschien ook wel 44.

Het is altijd het zelfde, en dat zal het in de komende jaren ook wel zo zijn. Altijd op een avond alleen, buiten de donkere nacht, rustige muziek op de achtergrond, een tikje treurig, maar niet verdrietig. Nou, niet echt.

De computer aan, muziek die rustig speelt, met een stille intermezzo als de mp3tjes afgelopen zijn. Dat typ ik rustig door, hier, of ergens anders. Maar altijd alleen. Zo als vandaag, een tikje eenzaam.

Het moment zal passeren en dan is de bui vergeten. Helemaal vergeten om niet meer aan te denken, tot over een paar maanden, misschien een jaar. Dan voel ik me weer zo, en weet ik weer. Dan draai ik de zelfde muziek weer en voel ik me weer even 18, of 44.

Hoe ik dit wel niet zou willen delen, de eenzaamheid, samen voelen. Ik zou met een ander niet begrepen willen worden, elkaar aankijkend met het idee dat het gewoon goed is. En de liefde zou daar zo puur zijn. Troost en passie zou bitter en zoet bloeien tot een dromerige dans, die alleen jij en ik zouden kunnen voelen. En voelen alsof het de aller laatste keer zou zijn. Als een laatste keer vrijen en het weten dat de laatste keer zou zijn. Wat zou je zeggen? en ik dan?

Nou ja, dat doet er verder niet zo veel toe. Tot over een paar maanden misschien? want morgen als ik wakker wordt is alles vergeten, alsof het er nooit geweest is.

Link | Leave a comment | Share

Trots.

Jun. 19th, 2009 | 07:28 pm

De eindexamens zijn gemaakt.

En onze leerlingen hebben het eindexamen heel erg goed gedaan. Ook bij geschiedenis: bijna iedereen erg goed en gemiddeld behoorlijk boven het landerlijke gemiddelde. Dat betekend dat ik vorig jaar en Betsy dit jaar erg goed les hebben gegeven aan de examenklas.

Toch iets om oprecht trots op te zijn. Zeker omdat we geen methode gebruiken.

Stukje kwaliteit.

Link | Leave a comment | Share

Avondzon.

Jun. 11th, 2009 | 06:55 pm

En toen zat ik hier op school, 18:55, in de werkruimte achter deze pc. De kamer is leeg, tijdschriften kranten en rapporten overal. Groene planten en bloemen in vasen en schilderijen aan de muur. De zon schijnt nog helder buiten, de kamer gevuld met licht en schaduwen. Prachtige bomen buiten belicht door de vroege avond zon. Langzaam aan het wuiven in de wind terwijl ik een enkele vogels hoor fluiten. De sfeer is ontspannen en ik voel me goed hier.

Vandaag was het de dag van bijzondere gesprekken. Een leerling spreek je voor je hem toespreekt voor de vakantie. Vanochtend had ik mijn gesprek met deze leerling. We hadden op school afgesproken en ik ben met hem wezen wandelen en in een cafetje gaan zitten. Daar, met een heerlijke lunch en een goede kop koffie hebben we over van alles gepraat. Over z'n school jaren, z'n werk, ouders en toekomst plannen en wat dan ook. Een heerlijk ontspannen en goed gesprek. De jongen voelde zich heerlijk op zijn gemak en kwekte er op los. Daarna zijn we met een grote boog, via het bos terug naar school gelopen en uiteindelijk hebben we meer dan 2,5 uur gekletst over van alles. En hij vroeg me nog: "Wat is dit eigenlijk voor een gesprek? Is dit een gesprek wat je hebt aan het eind van je school periode?". Ik moest daar even over nadenken maar ik geloof wel dat dat het geval is. Wat een eer eigenlijk denk je niet?

Vandaag nog een paar goede gesprekken met collega's gehad. Het was best leerzaam zo. Dit soort dagen zorgen er voor dat ik weer geloof in wat ik doe. Ik geloof weer in mezelf. Het geeft me een gevoel van voldoening, functionaliteit en misschien ook wel waardering.

Voor nu genoeg, ik ga zo even kijken bij m'n VMBO leerlingen. Die hebben een grote dag vanavond, hun presentaties met werkstuk en creatief deel. Ben benieuwd hoe ze dat gedaan hebben. Ze vinden het prachtig als ik even kom kijken en blijf stilstaan bij hun werk. En wie niet? Gezien worden is zo belangrijk, terwijl het eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn.


Genieten maar, en straks met een goed boek de bus in.

Ief

Link | Leave a comment {2} | Share

Blaat

Jun. 4th, 2009 | 09:08 am

Het is nu wel weer even mooi geweest.

Het is weer zo ver, huis vol spanning, kut sfeer en Ivo die alles over zich heen krijgt. Bij Kidslarp ook, iemand zit te kutten en tegen alles in te gaan, Ik reageer daar op met de boodschap dat we duidelijkheid moeten hebben en vooral samen moeten werken, en de persoon in kwestie flipt. Raast tegen me uit en vervolgens probeert iedereen haar te troosten. 'Ivo bedoelt het niet zo rottig hoor'. WAT? Is dat hoe er omgegaan wordt? Een debiel wordt een hand boven het hoofd gehouden en ik die signaleer en oplossingen zoekt wordt neergesust. Daar wordt ik wel zo kwaad van he?

Goed, het is nu ochtend en ik heb het licht zien worden. De derde dag achter elkaar eigenlijk dat ik minder dan twee uur geslapen heb. Net had ik de rillingen en kon ik amper eten. Het is mooi geweest. Ik heb me ziek gemeld voor m'n werk en ga zo eens knopen door hakken. Ventje moet weg. Punt. Ik zal hem zo over een paar minuten eens aanspreken.

Link | Leave a comment {3} | Share