?

Log in

Verhaal 1

« previous entry | next entry »
Jul. 1st, 2010 | 01:03 am

Dit verhaal heb ik geschreven en verteld op de toespreek avond:


Het verhaal van Ida,

Voor Klara,

Er was eens een land waar het warm was. Ze stenen waren gebleekt en de lucht trilde als de zon langzaam haar hoogste punt beklom. In dit land waren er dorpjes waar men vooral van de handel leefde. Hier was de markt heel belangrijk, en Ida, een jonge vrouw, was een van de mensen die daar haar kraampje had.

Ida kwam uit een ander land, en ze was hier met weinig begonnen, toch ze had vele vriendinnen om haar heen en met hard werken was haar kraampje tot een van de grootste gegroeid. Ze verkocht dadels, sinasappels, vijgen, kralen, stoffen en als ze er aan kon komen, mooie versierde kruiken.
Haar succes trok vele klanten uit de omstreken, maar ook minder goedwillende mensen die van haar succes een graadje mee wilden pikken. Zo ook een sluwe koopman. In de avond, zo vlak voor sluitingstijd kwam hij op Ida af. “Ida, mooie spullen heb je daar”. Dank u wel meneer. “Ik ben zelf een enorm succesvol koopman, en ik zat te denken”. Ja? “Ik zat te denken, misschien kunnen we samen werken! Ik help je met bekendheid, met de administratie en met alle marketing romslomp, en zelf met je veiligheid, en jij geeft mij 20% van de winst. Wat dacht je er van?

Ida hoefde hier niet lang over na te denken, “nou dat is niet nodig hoor, bedankt voor je aanbod”. Weet je het heel zeker? Het kan hier best gevaarlijk zijn. En een onheilspellende glimlach speelde over zijn lippen. Ida zette haar handen in haar zij en zei, “joh, ga je moeder pesten, wegwezen”. De sluwe koopman keek haar boos aan en liep nijdig weg. “We zullen zien.”.

De volgende dag, toen Ida weer hard aan het werk was, waren er twee ongure figuren bij haar kraam, ze hingen een beetje rond en leken weinig goeds in de zin te hebben. Misschien probeerden ze wat te stelen, maar Ida was alert en ze kregen daar geen kans voor. Later probeerden ze haar kraampje om te stoten, maar Ida zag het al aankomen en ging er nijdig voor staan, de twee dropen af, om vlak voor sluitingstijd nogmaals haar kraampje in de brand te steken. Weer was Ida alert en ging er voor staan “Joh, hou er is mee op! Als ik jullie weer zie dan zwaait er wat!” De twee figuren dropen af.
De sluwe koopman dook niet lang daarna op en ging rustig tegen haar kraampje staan. “heb je nog nagedacht over mijn aanbod? Het kan hier heel onveilig zijn hoor.”. “Joh, hou toch op, hier heb ik helemaal geen zin in hoor, maak dat je weg komt, en hou die boeven bij je”. De glimlach van de sluwe koopman verdween en hij liep stilletjes weg.

De volgende ochtend, toen Ida haar kraampje wilde opzetten, was haar plek bezet door een nieuwe kraam. De sluwe koopman stond er breed glimlachend achter. “jij hebt je kans gehad! Ik heb deze plek gekocht, want ik heb vrienden in hoge plekken, jammer joh! Misschien is er buiten het dorp nog een plekje, maar hier is geen plek meer voor jou!.”

Maar Ida was geen moment verslagen, ze ging naar haar vriendinnnen, vertelde het verhaal, ging naar kennissen, naar kennissen van kennissen en binnen de kortste keren was het verhaal overal bekend. Een woedende menigte verzamelde zich voor de kraam van de sluwe koopman en deze ging er als een haas vandoor. Ze hebben de koopman trouwens nooit meer terug gezien. En Ida? Die was binnen een half uur weer aan het werk op haar oude plekje.

De volgende dag, kwam er een prins op een wit paard, lang haar, fluelen handschoenen en oogschaduw wat voorraden kopen voor onderweg. Toen hij over de markt liep, deden er verhalen de ronde over wat er was gebeurd met Ida en de koopman en hij werd geïnteresseerd in deze Ida. Hij besloot haar te bezoeken en van een afstand stond hij naar haar te kijken. Wow wat een vrouw, pit, doorzettingsvermogen en een innerlijk vuur. Ideaal!.

De prins liep naar haar toe. Deed zijn meest dramatische groet en riep “vrouwe! Uw schoonheid is als de mooiste kristal!, uw haar is als chocola en uw huid als slagroom! Uw mond als rozen en uw ogen! Ik zou er in willen verdrinken tot in de oneindigheid.! Vrouwe! Ik ben rijk, ik ben prins! Ik heb 2 kastelen, 40 paarden, een enorme tuin, en een vader die koning is, en nog veel rijker is, met een rijkdom, klaar om door mij geërfd te worden. Ik mis alleen nog een jonge mooie vrouw. En die heb ik nu gevonden! Trouw met mij!!
Ida stond daar, een beetje verbaast over dit vertoon en de omstanders snelde nieuwsgierig toe.

Trouwen? Euh, nou ik weet niet hoor. Ik ben hartstikke gelukkig hier.
Vrouwe! Zonder u ben ik incompleet! Laat me niet alleen! Ik heb zo veel geld dat ik alles voor u kan kopen dat u wil hebben, tweehonderd paar schoenen, een eindeloze DVD collectie met iedere vrouwenserie mogelijk, meer chocola dan zand in de woestijn, vrouwe ik heb alles!

Nou, euh, bedankt voor je aanbod. Maar ik geloof dat ik alles hier wel heb. Mijn vriendinnen, mijn werk en alles wat ik nodig heb, heb ik hier al. Sorry meneer prins, maar ik ben bang dat ik u teleur moet stellen.
De Prins huilde en sprong op zijn paard, en snelde hard genoeg weg zodat hij zijn schaamte kon ontlopen, wat bijna lukte.
Nee hoor, Ida liet zich niet gek maken. Ze had haar leven en was daar heel tevreden mee.

Link | Leave a comment | Share

Comments {0}