?

Log in

(no subject)

Jan. 6th, 2011 | 05:28 pm

Als je met jezelf zou mogen praten, wat zou je dan zeggen?

De dagen drijven voorbij als wolken, sommige wolken zijn zwaar en donker, dreigend met een regenbui. Andere zijn lichter, met soms ruimte voor een warme maar waterige zon. De dagen kruipen voorbij en de wereld veranderd zichtbaar.

Als ik terug kijk dan zie ik een lange weg, ver ben ik gekomen sinds mijn Mavo eindexamen. Of daar voor, ik herken nauwelijks dat jongetje op de foto. Ben ik dat? En waar dacht ik toen over na? Ik kan ver kijken als ik terug kijk, maar lang niet alles herkennen.

Ik zie keuzes, vriendschappen en liefdes, ik zie bekenden, warmte en verraad. Ik zie mensen die het beste voor hebben, mooie mensen met wie ik veel heb mogen delen. Ook minder mooie veranderingen zijn er geweest, en heb ik mensen losgelaten welke hun eigen kant op zijn gegaan. Elkaar niets meer te zeggen.

Mijn carriere-koers omgegooid, mijn pad was niet de mijne meer en het is een lange weg geweest om hier te komen. Uiteindelijk geen spijt, maar soms zie ik de grote huizen en lease-auto's van mijn oud mede studenten en voel ik me,.. onwerkelijk. De kansen op werk die ik nu krijg zijn minimaal. Zeker, prachtig mooi werk, maar zo weinig, immer zo weinig. Moet ik mijn kaarten trouw blijven spelen? Of moet ik (opnieuw) alles afleggen en nieuwe kaarten trekken? En welke kansen krijg ik nu?

Nu een hele hoop andere mensen om mij heen. Een enkele trouwe vrienden die blijven het zelfde. Het bekende gezicht welke me ondertussen meer waard is dan wat dat ook. Nieuwe mensen, en oude door elkaar. Sommige mensen veranderen, en soms gebeuren er dingen niemand wil, tot ieders verdriet. Want niets is voor altijd, dat blijkt uit alles.

Mijn opleiding, nu al veel te lang bezig, als een gigantische rots op het ijs welke niet wil verplaatsen. Ik duw al jaren en met de grootste inspanning en telkens beweegt de rost enkele centimeters per keer. Is het nu eindelijk zo ver? Kan de rots eindelijk verdwijnen zodat ik de last achter me laat? Zou het eindelijk zo ver zijn? Ik zou nu zo ondertussen mijn ziel zowat verkopen om die rots te laten verdwijnen.

En dan? Wat gaat er dan gebeuren?

Link | Leave a comment {4} | Share

Titan projectje.

Aug. 31st, 2010 | 09:55 am

Ik ben tussen de bedrijvigheid door even wat aan het hobbien (wanneer niet).

Nu ben ik weer een grote robot(titan) voor het spel epic armageddon aan het bouwen en deze keer leek het me leuk om stap voor stap aan iedereen uit te leggen hoe ik dat precies doe (iedereen die dat wil dan)

Te zien op:
http://littleangrymen.freeforums.org/post89.html#p89

Link | Leave a comment {4} | Share

HG WELLS

Aug. 29th, 2010 | 09:46 pm

Net heb ik het boek War of the Worlds (of eigenlijk, de Planeten oorlog) van H.G. Wells weer eens uitgelezen.

Een fantastisch verhaal! vroeger als kind had ik blijkbaar een (toen engelse) versimpelde editie gelezen want het staat vol met details die ik me niet meer kan herinneren. Maar die man is echt een genie.

Niet zo zeer om het verhaal op zich, een alien-invasion is natuurlijk vrij uniek maar was al eerder omschreven in die tijd. Maar de andere ideeen deden me even helemaal stil vallen. Deze man heeft het boek namelijk in 1898 geschreven! Aan het eind van de industriele revoltie. Een tijd van stoommachines, van gaslantaars en de aller eerste electrische lampen. Waar de telegrammen de meest gebruikelijke manier van communicatie zijn. Een tijd waar vliegtuigen nog net niet lukte, waar de eerste auto's hun intrede deden.

En beschrijft Wells fictie over complexe Machines die effectiever en soepeler zijn dan het leven zelf die worden bestuurd door wezens. Hij beschrijft laser (een onzichtbaar licht dat alles in brand steekt), hij beschrijft kleine graafmachines zonder bestuurder (en dus met kunstmatige intelligentie), hij voorziet dat de mens net als de Marsbewoners ooit hun planeet zullen moeten verlaten als de zon afkoelt (of, naar werkelijkheid als de zon groeit) en door de sterren moet gaan reizen en kolonies moet gaan stellen. En zo had hij nog een paar dingen waar ik even van dacht. "wow",

Die man scheef dit 112 jaar geleden? Een tijd waar men vooral met bootjes en paarden en wagen zich verplaatste? (en de rijken misschien een klein open autotje). Hij schreef het allemaal zo'n 60 jaar voor men de eerste computer ook maar een beetje wist aan te slingeren? Laser en A.I.-robots? Ruimte kolonisatie? Die man zou vandaag eens moeten rondlopen, hoe vreselijk modern zijn ideeën vandaag de dag zijn.

Fascinerend.

Link | Leave a comment | Share

Vampire

Aug. 18th, 2010 | 11:03 pm

Er is een wereld welke elke twee weken op de dinsdag avond een stukje groeit. Een wereld die alleen in herinneringen bestaat en net zo echt aanvoelt als de echte. goed voor tientallen "weet je nog!" momenten welke als kostbare herinneringen bewaard worden en aan terug herinnerd worden. Grappige momenten waar we onder de tafel liggen van het lachen. Spannende momenten wat iedereen op het puntje van zijn stoel zit, waar niemand in de fictieve wereld ook maar hardop durft te praten!. Droevige momenten, waar tranen over wangen rollen. Mooie momenten, waar men even stil valt met een brok in de keel.

Dit alles in de geest van iedereen! Vampire, het spel wat nu al 8 jaar bestaat. Een wereld als de onze, maar dan net even anders. Duisternis over het geheel, mysterie en gevaar. Een wereld waar iedereen anders mag zijn, of juist zichzelf. Een wereld waar geluk gemaakt of gebroken wordt met een enkel gesprek. Waar langzaam gedanst wordt in de melodrama van wat was en nooit meer komen zal. Maar ook plezier, in kleine onschuldige dingen. En pure horror, waar men vreselijke dingen doet, zonder het te bedoelen.

Waar deals gemaakt worden met behulp van intimidatie en verleiding, waar seks en macht hetzelfde zijn. De lijn tussen onschuld en corruptie niet heel groot is. Waar vriendschap alles is wat iemand in leven kan houden. De beste bedoelingen bitter uit kunnen pakken. Maar de meest hartstochtelijke belofte verlaten moet worden omdat alles zal vergaan. Alles vergaat, alles en iedereen behalve je eigen lichaam. Het lichaam is onsterfelijk, terwijl je geest haast onvermijdelijk zal vergaan, stukje bij beetje met iedere zonde.

Vijanden gebruiken de zelfde etiquette als je vrienden en waar genade uit de meest onverwachte hoek kan komen. Iedereen is een monster, een monster met een menselijke geest, waar je meest kostbare bezit genade kan zijn. Een hoopje menselijkheid welke langzaam zal verdwijnen.

Toch is er een sfeer van optimisme, wordt er getoast op het geluk en danst men iedere nacht naar de muziek die men laat spelen. Alles kan gewonnen worden of verloren gaan in een enkele nacht. Waar men grijnzend zit handen te wrijven met het volgende plannetje. Met bescheiden glimlachjes en formele buigingen, cocktailparties en grote conventies, alles met een façade die net zo fantastisch is als het voordragen van de hele ambiance. De elite van de verderfelijkheid, de romantiek van de verdoemden.

Een wereld van tegenstellingen. Er is geen goed, er is geen kwaad. Alles is grijs, en donker. Romantisch, intense en fake. Verleidelijk en verwerpelijk. Iedereen weet het, maar niemand die er iets om geeft.

Wat is dit toch voor een gekke wereld waar we zo graag in spelen? Wat is toch die romantiek en magie van die verloren, macabere wereld. Het is niet echt, het is puur fantasie, misschien maakt dat alles juist zo zoet. (En hoe anders is het dan de echte wereld?) Het is als een zonde zonder jezelf schuldig te voelen. Als een ondeugende gedachten zonder iemand kwaad te doen. Maar ook verdrinken in melodrama zonder depressief te worden, net als het kijken van een droevige film, maar dan intenser, en een die je zelf beleefd. Iets trekt ons aan steeds aan. Spelers staan te springen en kijken er wekelijks naar uit.

Natuurlijk zijn er ook andere verhalen dan Vampire, andere settings die andere aspecten belichten dan bovenstaande. Maar dit is waar we nu in zitten en mensen naar uit kijken.

En ik? ik blijf verhalen en werelden schrijven, en geniet van iedere avond. Van het spel en van iedereen die er met volle teugen van geniet.

Link | Leave a comment | Share

De sterren

Aug. 2nd, 2010 | 12:08 am

De sterren staan hoog in de lucht. Bijna als een soort geruststelling, dat hoe ver je ook verdwaald, de sterren altijd in de lucht zullen staan. Zouden ze mij zien? hoe ik omhoog kijk? En glimlachen en elkaar aanstoten als ze naar beneden wijzen, kijk! daar hebben we hem ook weer. Wat gaat hij deze keer doen?

-

En wat gaat hij inderdaad doen? Mijn weg! mijn eigen weg, maar ja. wat is mijn weg nu eigenlijk? Of anders, wie wil ik vandaag zijn? De sterren zullen geboeid kijken.

Ah, ik voel al wat ik wil. Vandaag wil ik meer drinken van de zoete wijn die passie heet. Een twinkel in mijn ogen en kleine glimlach, dansend in de avond welke onherroepelijk tot een einde komt, om plaats te maken voor een nieuwe dag. Eerlijk, maar niet al netjes. Goed bedoelingen, maar speels. Dat is wie ik zijn wil. De lieve correctheid zit immers altijd alleen aan het einde, en nou ja, die is ook niet helemaal wie ik ben dacht ik zo. Zeg zou zelf, anders warren de sterren ook niet zo geboeid in wat er komen gaat. Laat me prikkelen, verassen, vermaken en uitdagen. Er is meer in het leven dan dit en dat ga ik bewijzen.

Ik ben de sfeermaker, de storm die voor verandering zorgt. Laat me die zijn, die ik altijd al had willen zijn, en ooit ook was. Want als er ooit iets zou moeten ontstaan uit mij, laat dat dan de herinnering worden waar men met een glimlach aan terugdenkt. En als ik dan ooit terugkeer, dan weet ik zeker dat de sterren er weer zijn, en elkaar aanstoten met een grijns.

-

Op eens leek de richting duidelijk, en hij begon met lopen. En toen? drie keer raden wat er toen verscheen?. Ik zal een hint geven. Het bleek groen.

Link | Leave a comment {1} | Share

De zon zit in de regendruppels.

Jul. 30th, 2010 | 12:14 pm

In het land van bomen, vrijheid en mystiek. Daar tussen de gouden velden en eindeloze berken en dennenbossen, vond ik wat ik zo lang kwijt was. Een stukje van mij gewoon daar tussen de muziek, over de wegen en naast de ongedwongen conversaties. Tussen de zon en in oude steden. En ook de regen, de zon zat altijd al in de regendruppels. Voel me daar, en ik voel jou.

Als een oude runesteen, bedekt met mos en in het gras lag het daar. Als een oude vriend, een liefde en een trage avond. Tijdloos als een zonsondergang waar je uren naar kunt kijken en je geen moment vervelen zal.

En nu voel ik het in mij. In mijn bloed, als een roes, als muziek die alleen ik kan horen. Anderen kunnen voelen als de zon in de regendruppels. De zon in mijn ogen. Te lang heb ik geslapen, de wolken overal. Maar nu weet ik waar ik zoeken moet. Ga je met me mee?

Daar in het land der bomen, de velden en de wolken. Een trektocht van horizon naar horizon. Gesprekken met hem en met haar, rode haren in de avondzon. Ook daar was de zon, in jou en mij. In het kleine glaasje whisky, in de bomen en in ook toen de avondzon de wolken deed ontvlammen als een rood gouden waaier. Ja daar vond ik de zon in de regendruppels, diep in mij.

Dit is de vooravond van een nieuw leven. Vol muziek en passie, vol met gevoelens en mogelijkheden. Met zonnestralen in mijn ogen en verliefd, verliefd op de zon in de regendruppels.

Link | | Share

Verhaal 2

Jul. 1st, 2010 | 01:04 am

Het verhaal van kleine Rhea,

Voor Myrthe,

Ze was altijd al een dromer geweest. Ze stond daar samen met een vriendin voor het zojuist gekochte maar oude Theater. Het had haar bijna al haar spaargeld gekost, maar dat deed er niet toe. Dit was haar droom, en daar ging ze voor.

Met het gepiep van een oude deur traden ze binnen, de vloer kraakte en binnen was het aarde donker. De lichten deden het niet, maar de spinnenwebben waren overal zichtbaar. Kleine stofdeeltjes dwarrelde naar beneden. Het gebouw was in sterk verval en binnen was het een grote puinhoop. “Rhea”, sprak haar vriendin zachtjes “weet je zeker dat je dit gaat doen? Het ziet er heel beschadigd uit, dat gaat je heel veel tijd en geld kosten om het allemaal op te knappen. Ik bedoel, hoe ga je dat allemaal doen?”

Rhea stond even te kijken. Het was inderdaad een enorme klus. “Hoe? Dat weet ik niet, maar ik weet wel, dat het me gaat lukken.” Ze stond daar op het podium, ze zag de lichten, het publiek, de spelers, de muzikanten al zitten. Hier gaat het allemaal gebeuren! Ze kon de gevulde zalen al ruiken, de spanning voelen en het applaus al horen. Ja dit is de plek van mijn droom. Ze zag alles voor zich, en niet het verlaten koninkrijk der spinnen dat het eigenlijk was.

En toen ze daar stond te dromen, kwam Koning spin ook aan een lang draad langzaam naar beneden. “Gegroet jong mens, wat moet dat hier in mijn paleis? Bezoek komt hier niet veel, bent u niet wijs?”. Rhea keek op, Euh, hallo, wie bent u? “Pardon? Ik ben koning spin! Een beetje respect is een mooi begin”. Neemt u mij niet kwalijk koning spin, ik ben Rhea en ik heb dit gebouw gekocht van mijn spaargeld, ik ga hier een mooi theater van maken. “gekocht zegt u daar? En hoe ziet u mij dan, de echte eigenaar?” Euh, nou. Dat wist ik niet. “Dat doet er niet toe, dat is dan pech! Als je hier toch gaat beginnen dan jaag ik iedereen weg!”.

Rhea keek naar haar vriendin die en ‘zie je wel’ blik in haar ogen kreeg, en even zonk het Rhea haar in de schoenen. Wat moest ze toch doen!. Ze kon nu toch niet opgeven? En toen kreeg ze een idee:Koning spin? Kunnen we niet samenwerken? Ik knap hier alles op, maak het schoon en zorg er voor dat het weer gaat leven. En iedere avond doe ik de ramen open, zodat er genoeg mugjes binnenkomen zodat u iedere avond een feest maal heeft. “koning spin dacht hier over na “Hmmm, je plan zo als het is om het even, nou daar kan ik wel mee leven”. En Koning spin verdween weer in het plafond.

En Rhea begon hard te werken. Schoonmaken, repareren, schilderen. En iedere keer als ze dacht dat het bijna klaar was, kwam er weer iets nieuws dat moest gebeuren. Maar het schoot lekker op. Tot haar laatste geld ook op was! Wat moest ze nu? Het zonk het haar weer in de schoenen, maar dan zag ze alles weer voor zich, haar droom en haar leven. Ze wist dat ze door moest. Ze leende geld bij de bank en wist opnieuw te investeren. De weken kropen voorbij.

Toen het gebouw af was, zag het er prachtig uit. Het koste meer dan ze had gedacht, en ze had een hoop geld extra moeten lenen. Maar ze wist zeker dat het goed zou komen. Maar toch, bij de eerste audities voor de rollen kwam het maar langzaam op gang, en weinig spelers leken interesse te hebben in haar grote droom. Moest ze dit nou wel doen? kwam er steeds in haar op. Nou ja, ik kan nu moeilijk terug dacht ze! De moed zonk haar langzaam weer in de schoenen.

Maar dan toen ze daar stond op het podium met een paar spelers om te repeteren zag ze alles weer voor zich. Ja! Het kon en het zou lukken. Ze begon brieven te schrijven naar bekende spelers, tijdschriften aan te schrijven, ze begon haar vriendenkring aan te spreken over haar plannen en langzaam maar zeker kwam er steeds meer mensen bij. Ja, het zag er naar uit dat het zou lukken.

En toen de show steeds meer vorm begon te krijgen, startte de verkoop van de eerste grote show. Het moest een groot succes worden om haar uit de financiële problemen te helpen. De kosten waren veel hoger dan gedacht. En dat was een probleem, want er was bijna niemand die een kaartje wilde kopen. Rhea was ook helemaal niet bekend in de theater wereld. Weer bekroop haar het gevoel van de onmogelijkheid. Wat moet ik nu?

Maar ze kreeg op dat zelfde podium weer een visioen hoe had allemaal zou zijn! Ze kroop weer in de pen, schreef mensen aan, schreef advertenties en schreeuwde het van de daken, dat terwijl ze ook nog de regie van de show in handen had. Langzaam begonnen er steeds meer kaartjes te verkopen, en aan het eind was het helemaal uitverkocht.

Op de avond zelf, terwijl de zaal langzaam aan het volstromen was, kreeg Rhea een telefoontje. “hallo, met de hoofdrol speelster? Ja? Een ongeluk? Oh jee. Je kunt niet komen. Nee.. ik begrijp het. Ok, sterkte. Ja, geeft niets.”. Rhea hing op keek verslagen. De tranen stonden in haar ogen. Een van de kleding medewerkers kwam naar haar toegerend, Rhea Rhea! Moet je kijken in de mooiste jurk voor vanavond zit een enorme scheur! Hoe kan dit nou!? En waar is onze hoofdrol speelster?”.

Rhea viel op de grond en begon te huilen. Het was allemaal voor niets geweest en nu was de schande ook nog eens compleet. Wat moest ze nu doen? Op dat moment. Kwam koning spin langzaam weer naar beneden. “Vrouwe Rhea, wat is er nu pop? Na al dat harde werken, geef je toch niet op?” Koning spin, het is hopeloos, de hoofdrol speelster heeft haar been gebroken en de jurk is kapot. Over 5 minuten moeten we beginnen!. “Ah, maar jij kent alle regels, alles en goed, en je hebt ook nog eens een hele lieve snoet! En die jurk, laat mij maar even, ik als spin, kan heel goed weven!”.

En zo begon de show 5 minuten later alsnog, met Rhea in de hoofdrol. Ze straalde, en straalde. En het was een enorm succes. Deze droom, was helemaal uitgekomen.

Link | Leave a comment | Share

Verhaal 1

Jul. 1st, 2010 | 01:03 am

Dit verhaal heb ik geschreven en verteld op de toespreek avond:


Het verhaal van Ida,

Voor Klara,

Er was eens een land waar het warm was. Ze stenen waren gebleekt en de lucht trilde als de zon langzaam haar hoogste punt beklom. In dit land waren er dorpjes waar men vooral van de handel leefde. Hier was de markt heel belangrijk, en Ida, een jonge vrouw, was een van de mensen die daar haar kraampje had.

Ida kwam uit een ander land, en ze was hier met weinig begonnen, toch ze had vele vriendinnen om haar heen en met hard werken was haar kraampje tot een van de grootste gegroeid. Ze verkocht dadels, sinasappels, vijgen, kralen, stoffen en als ze er aan kon komen, mooie versierde kruiken.
Haar succes trok vele klanten uit de omstreken, maar ook minder goedwillende mensen die van haar succes een graadje mee wilden pikken. Zo ook een sluwe koopman. In de avond, zo vlak voor sluitingstijd kwam hij op Ida af. “Ida, mooie spullen heb je daar”. Dank u wel meneer. “Ik ben zelf een enorm succesvol koopman, en ik zat te denken”. Ja? “Ik zat te denken, misschien kunnen we samen werken! Ik help je met bekendheid, met de administratie en met alle marketing romslomp, en zelf met je veiligheid, en jij geeft mij 20% van de winst. Wat dacht je er van?

Ida hoefde hier niet lang over na te denken, “nou dat is niet nodig hoor, bedankt voor je aanbod”. Weet je het heel zeker? Het kan hier best gevaarlijk zijn. En een onheilspellende glimlach speelde over zijn lippen. Ida zette haar handen in haar zij en zei, “joh, ga je moeder pesten, wegwezen”. De sluwe koopman keek haar boos aan en liep nijdig weg. “We zullen zien.”.

De volgende dag, toen Ida weer hard aan het werk was, waren er twee ongure figuren bij haar kraam, ze hingen een beetje rond en leken weinig goeds in de zin te hebben. Misschien probeerden ze wat te stelen, maar Ida was alert en ze kregen daar geen kans voor. Later probeerden ze haar kraampje om te stoten, maar Ida zag het al aankomen en ging er nijdig voor staan, de twee dropen af, om vlak voor sluitingstijd nogmaals haar kraampje in de brand te steken. Weer was Ida alert en ging er voor staan “Joh, hou er is mee op! Als ik jullie weer zie dan zwaait er wat!” De twee figuren dropen af.
De sluwe koopman dook niet lang daarna op en ging rustig tegen haar kraampje staan. “heb je nog nagedacht over mijn aanbod? Het kan hier heel onveilig zijn hoor.”. “Joh, hou toch op, hier heb ik helemaal geen zin in hoor, maak dat je weg komt, en hou die boeven bij je”. De glimlach van de sluwe koopman verdween en hij liep stilletjes weg.

De volgende ochtend, toen Ida haar kraampje wilde opzetten, was haar plek bezet door een nieuwe kraam. De sluwe koopman stond er breed glimlachend achter. “jij hebt je kans gehad! Ik heb deze plek gekocht, want ik heb vrienden in hoge plekken, jammer joh! Misschien is er buiten het dorp nog een plekje, maar hier is geen plek meer voor jou!.”

Maar Ida was geen moment verslagen, ze ging naar haar vriendinnnen, vertelde het verhaal, ging naar kennissen, naar kennissen van kennissen en binnen de kortste keren was het verhaal overal bekend. Een woedende menigte verzamelde zich voor de kraam van de sluwe koopman en deze ging er als een haas vandoor. Ze hebben de koopman trouwens nooit meer terug gezien. En Ida? Die was binnen een half uur weer aan het werk op haar oude plekje.

De volgende dag, kwam er een prins op een wit paard, lang haar, fluelen handschoenen en oogschaduw wat voorraden kopen voor onderweg. Toen hij over de markt liep, deden er verhalen de ronde over wat er was gebeurd met Ida en de koopman en hij werd geïnteresseerd in deze Ida. Hij besloot haar te bezoeken en van een afstand stond hij naar haar te kijken. Wow wat een vrouw, pit, doorzettingsvermogen en een innerlijk vuur. Ideaal!.

De prins liep naar haar toe. Deed zijn meest dramatische groet en riep “vrouwe! Uw schoonheid is als de mooiste kristal!, uw haar is als chocola en uw huid als slagroom! Uw mond als rozen en uw ogen! Ik zou er in willen verdrinken tot in de oneindigheid.! Vrouwe! Ik ben rijk, ik ben prins! Ik heb 2 kastelen, 40 paarden, een enorme tuin, en een vader die koning is, en nog veel rijker is, met een rijkdom, klaar om door mij geërfd te worden. Ik mis alleen nog een jonge mooie vrouw. En die heb ik nu gevonden! Trouw met mij!!
Ida stond daar, een beetje verbaast over dit vertoon en de omstanders snelde nieuwsgierig toe.

Trouwen? Euh, nou ik weet niet hoor. Ik ben hartstikke gelukkig hier.
Vrouwe! Zonder u ben ik incompleet! Laat me niet alleen! Ik heb zo veel geld dat ik alles voor u kan kopen dat u wil hebben, tweehonderd paar schoenen, een eindeloze DVD collectie met iedere vrouwenserie mogelijk, meer chocola dan zand in de woestijn, vrouwe ik heb alles!

Nou, euh, bedankt voor je aanbod. Maar ik geloof dat ik alles hier wel heb. Mijn vriendinnen, mijn werk en alles wat ik nodig heb, heb ik hier al. Sorry meneer prins, maar ik ben bang dat ik u teleur moet stellen.
De Prins huilde en sprong op zijn paard, en snelde hard genoeg weg zodat hij zijn schaamte kon ontlopen, wat bijna lukte.
Nee hoor, Ida liet zich niet gek maken. Ze had haar leven en was daar heel tevreden mee.

Link | Leave a comment | Share

Netbook

Mar. 25th, 2010 | 05:03 pm

Nieuw! Ivo live vanuit de huiskamer. Dat is hoe ik dit nieuws zou willen noemen. Na lang twijfelen heb ik namelijk een laptop gekocht. Of nee, eigenlijk heeft het een "net-book". Iets dat ik door de onwenningheid ook uitspreek alsof er een streepje staat.

Een netbook dus, waarmee ik kan schrijven en internetten. Lang getwijfeld of ik het zou aanschaffen. De vraag "waarom" honderd keer gesteld, maar ik denk dat het heel handig is voor studie, zelfstudie werk maar ook het schrijven.

Het komt namelijk altijd voor dat ik inspiratie heb om te schrijven, en ik me dit realiseer als ik lekker ontspannen ergens alleen zit. En dat is altijd ver van mijn computer. Dit kan ik alleen maar uitleggen door de situatie te beschrijven van hoe ik hier languit op de bank lig, het zonnetje op mijn gezicht schijnt en verder even helemaal niets om handen heb.

Natuurlijk, mijn pc is nu 10 stappen (straks even tellen) van mij af, en ik zou zeker daar ook kunnen posten, maar het is tóch anders zo. Een zekere luxe, of misschien wel gemak, waarop ik nu gewoon even kan schrijven, alsof ik even een tijdschrijft pak. Ook op school pak ik hem (hem? interessant, waarom niet een haar?) er even bij op dode momenten.

Toch voel ik een zekere weerstand om hem (ie is weer) in de bus te gebruiken. Dat is ook weer zo iets, zit je daar. Iedereen natuurlijk meekijken wat je aan het doen bent. (lettertype op 5 zetten zou een optie zijn). Maar toch, misschien is het toch een tikkie te decadent in deze aso buurt. Hoewel ik best weet dat mijn laatste opmerking dit gehele decadenten beeld over mij zou bevestigen. Ah, ik schaam me er dan ook niet voor. Behalve in de bus dan.

Weer zo iets interessants! Maar laat maar even, dit stuk wordt al te lang.

Volgende keer weer

Link | Leave a comment | Share

Toekomst.

Mar. 9th, 2010 | 10:07 am

Gisteren hoorde ik dat er bij ons op het werk 6 plaatsen weg moeten, in plaats van de eerder aangegeven 4 plaatsen.

Toen dacht ik, een goed moment om eens goed te gaan solliciteren. Vandaar dat ik nu de meest veel belovende werkplekken in Nieuwegein, Ijsselstein, Utrecht, Leidscherijn en Maarssen heb aangeschreven! 15 sollicitaties op de bus gedaan.

Ik ben heel benieuwd of hier iets tussen zit en of er uberhaubt reactie komt. Vorig jaar bij de sollicitaties had ik er 20 verstuurd met een kleine 4 reacties en een enkele uitnodiging. Ik zag trouwens dat niemand nu open vacatures heeft, behalve die plek waar ik toen weg gegaan was. Blijkbaar zijn er meer. :)

Welnu! Het zal me benieuwen!

Ivo

Link | Leave a comment {2} | Share