Tyconias

De man zuchte, en sloeg de volgende pagina open in zijn krant.
Pantoffels, staken versleten en verslagen uit onder het papier.
Een tweede zucht klonk, net zo tragisch als de eerste.
De krant ging dicht en de man dacht na of hij zin in koffie had.

De man besloot langzaam dat hij niet wist of hij zin in koffie had.
Hij keek naar de Tv knop en besloot dat hij al wist dat er niets op Tv was.
Een diepe zucht. 'Wat is er toch gebeurd in al deze tijd?'
'Waar is de passie en de inspiratie gebleven?'.

De Erwt keek omhoog langs een van de poten van de kast.
Daar zat hij, diep, verstopt in het donker.
Maar de Erwt was niet verdwenen. Nee hoor, hij was er nog altijd.
En ook hoorde hij nog steeds bij de man.

Een volledig gezonde man tot Erwt relatie zelfs, ooit dan.
Alles kon gebeuren, de meest wilde avonturen klaar voor het grijpen.
Tragische drama, wilde schater humor en diepe gedachten, alles net om het hoekje.
Maar op dit moment zouden ze altijd om het zelfde hoekje blijven liggen.

De Erwt voelde zich klein, erg klein zelfs. Net geen centimeter.
Misschien zelfs een beetje leeg. Maar daar kunnen we wat aan doen dacht hij.

De Erwt rolde onder de kast vandaan. En daar, zo voor de voeten van de man, bleef hij liggen.
De man en de Erwt keken elkaar aan. Voor een lange tijd, je zou zelfs zeggen voor een verstilt poosje. Een poosje die verstreek in stilte, maar ze begrepen elkaar. Zo als alleen oude vrienden dat kunnen doen.
De man zuchtte nog een laatste keer, 'je hebt gelijk'.

Na minder dan vijf minuten stopte de man de Erwt in zijn borstvakje, en met koffer in de hand sloeg hij de deur achter zich dicht.
En de Erwt? Die glimlachte, hij was trouwens ook nog nooit buiten geweest.

Vandaag een bizarre dag.

Ik voelde me niet zo, wilde met de personeelsgroep gaan praten om het er eens over te hebben, hoe en wat en waarom ik er niet happy mee was.

Les gegeven, eigenlijk niet zo'n zin in ook. Maar de lessen gingen enorm goed. Heel gezellig en leuk. Ben nog nooit zo opgewekt en energie vol van het werk gegaan.

Dat is mooi, had ik net even nodig.

In de nacht is het nooit echt werkelijk stil. De meeste geluiden herken je, sommige klinken wat griezelig. Dan probeer je deze te verklaren. En als je zou willen dan lukt dat ook. Dan was het de wind, een muis of wat oud hout. Het is te verklaren. En dan nog de beweging in je ooghoek, de aanwezigheid achter de deur, De schaduw in de donkerste hoek. Dat is ook verbeelding, allemaal.

Iedereen die ziet het in de nacht, iets weg flitsen als je er naar kijkt. Iedereen doet het af als verbeelding, niets meer dan dat. Iedereen herinnerd zich als kind dat hij bang was, bang voor de dingen onder het het bed. Of bang voor de monsters in de kelder. Gefluister, een krakende trap, het is verbeelding, allemaal.

En met onze ogen dicht, zien we ze weer. Duidelijk, griezelige dingen uit onze nare dromen. Ze kijken naar ons, en wachten duidelijk van een afstandje. We weten dat het verbeelding is. We zien ze tenslotte van binnen. En in onze eigen gedachten hoeven we er niet aan te denken. Behalve s´nachts, daar kun je de dromen niet sturen. Dan komen ze weer. Hopelijk wordt je snel wakker, doe je het ligt aan en als je ogen aan het licht wennen zie je ze snel verdwijen, van binnen en van buiten. En dan was het verbeelding. Ja, allemaal.

De dromenvangers, we hangen ze toch weer aan de muur. We denken dat dan alleen de goede dromen door het web kunnen gaan. Bijgeloof weten we, toch waren we als kind bang en nu voelen we ons toch niet helemaal lekker bij het idee. Toch hangen we hem weer op. Maar voor hoe lang? wel eens bij stil gestaan? Hij verdwijnt altijd weer in een doos, of dan gaat hij kapot. Hoe komt dat toch? Die dingen hanger er nooit erg lang. Ze verdwijnen weer, allemaal.

Maar nachtmerries komen van binnen en niet van buiten. Zo ook de dingen in de nacht, ze wachten van binnen op hun moment. En als je dan droomt en met je eigen vreemde waanzin wordt overspoelt. Dan kruipen ze naar buiten. Diep de nacht in.

Er zijn kleine diertjes die ons willen helpen. Want ze weten van de dingen in de nacht. Deze kleine achtpotige wezentjes, bouwen hun web in onze slaapkamers. Toch eindigt deze hulp vaak met een worp naar buiten, en anders met een krant. De dingen in de nacht zijn dan weer vrij.

En diep in de duisternis, kijken ze, en groeien ze. Langzaam worden ze groter en voor lang blijven ze wachten in de duisternis. En als ze groot genoeg zijn, en met veel. Als jij alleen bent, en in het donker? dan komen ze voor je. En is er niets meer dat je kan redden.Maar maak je niet te veel zorgen, er verdwijnen ieder jaar maar een paar dozijn mensen, dat is op zich niet heel veel.

Weet dat als je in de duisternis weer iets ziet weg glippen, en je ziet er niet zo veel, dat je waarschijnlijk nog wel even de tijd hebt. Maar weet ook dat zij altijd langer hebben, en ze wachten op jou alleen.

Hah,

Ik ben helemaal blij. Warmaster, het spel wat ik zo veel speel de laatste jaren is geschreven door Rick Priestley, (ook mede designer van warhammer 40k) ik heb wat mail contact gehad en nu komt er een army list bij online geschreven door moi. De vikingen! (Denen, 850 n.Chr) ha, hoe gaaf is dat!

:)

De muziek brengt meer weer naar vroegere mijmeringen. Als een herinnering voel ik me als toen. Als een dejavu, als een ketting van herinneringen door de jaren heen. Voel ik me als toen, als nu. En verbonden met toen. Alsof mijn gevoelens een echo door de tijd maken. Alsof ik ieder jaar dit zelfde voel en meemaakt. Ik ben weer 18, misschien ook wel 44.

Het is altijd het zelfde, en dat zal het in de komende jaren ook wel zo zijn. Altijd op een avond alleen, buiten de donkere nacht, rustige muziek op de achtergrond, een tikje treurig, maar niet verdrietig. Nou, niet echt.

De computer aan, muziek die rustig speelt, met een stille intermezzo als de mp3tjes afgelopen zijn. Dat typ ik rustig door, hier, of ergens anders. Maar altijd alleen. Zo als vandaag, een tikje eenzaam.

Het moment zal passeren en dan is de bui vergeten. Helemaal vergeten om niet meer aan te denken, tot over een paar maanden, misschien een jaar. Dan voel ik me weer zo, en weet ik weer. Dan draai ik de zelfde muziek weer en voel ik me weer even 18, of 44.

Hoe ik dit wel niet zou willen delen, de eenzaamheid, samen voelen. Ik zou met een ander niet begrepen willen worden, elkaar aankijkend met het idee dat het gewoon goed is. En de liefde zou daar zo puur zijn. Troost en passie zou bitter en zoet bloeien tot een dromerige dans, die alleen jij en ik zouden kunnen voelen. En voelen alsof het de aller laatste keer zou zijn. Als een laatste keer vrijen en het weten dat de laatste keer zou zijn. Wat zou je zeggen? en ik dan?

Nou ja, dat doet er verder niet zo veel toe. Tot over een paar maanden misschien? want morgen als ik wakker wordt is alles vergeten, alsof het er nooit geweest is.

De eindexamens zijn gemaakt.

En onze leerlingen hebben het eindexamen heel erg goed gedaan. Ook bij geschiedenis: bijna iedereen erg goed en gemiddeld behoorlijk boven het landerlijke gemiddelde. Dat betekend dat ik vorig jaar en Betsy dit jaar erg goed les hebben gegeven aan de examenklas.

Toch iets om oprecht trots op te zijn. Zeker omdat we geen methode gebruiken.

Stukje kwaliteit.

En toen zat ik hier op school, 18:55, in de werkruimte achter deze pc. De kamer is leeg, tijdschriften kranten en rapporten overal. Groene planten en bloemen in vasen en schilderijen aan de muur. De zon schijnt nog helder buiten, de kamer gevuld met licht en schaduwen. Prachtige bomen buiten belicht door de vroege avond zon. Langzaam aan het wuiven in de wind terwijl ik een enkele vogels hoor fluiten. De sfeer is ontspannen en ik voel me goed hier.

Vandaag was het de dag van bijzondere gesprekken. Een leerling spreek je voor je hem toespreekt voor de vakantie. Vanochtend had ik mijn gesprek met deze leerling. We hadden op school afgesproken en ik ben met hem wezen wandelen en in een cafetje gaan zitten. Daar, met een heerlijke lunch en een goede kop koffie hebben we over van alles gepraat. Over z'n school jaren, z'n werk, ouders en toekomst plannen en wat dan ook. Een heerlijk ontspannen en goed gesprek. De jongen voelde zich heerlijk op zijn gemak en kwekte er op los. Daarna zijn we met een grote boog, via het bos terug naar school gelopen en uiteindelijk hebben we meer dan 2,5 uur gekletst over van alles. En hij vroeg me nog: "Wat is dit eigenlijk voor een gesprek? Is dit een gesprek wat je hebt aan het eind van je school periode?". Ik moest daar even over nadenken maar ik geloof wel dat dat het geval is. Wat een eer eigenlijk denk je niet?

Vandaag nog een paar goede gesprekken met collega's gehad. Het was best leerzaam zo. Dit soort dagen zorgen er voor dat ik weer geloof in wat ik doe. Ik geloof weer in mezelf. Het geeft me een gevoel van voldoening, functionaliteit en misschien ook wel waardering.

Voor nu genoeg, ik ga zo even kijken bij m'n VMBO leerlingen. Die hebben een grote dag vanavond, hun presentaties met werkstuk en creatief deel. Ben benieuwd hoe ze dat gedaan hebben. Ze vinden het prachtig als ik even kom kijken en blijf stilstaan bij hun werk. En wie niet? Gezien worden is zo belangrijk, terwijl het eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn.


Genieten maar, en straks met een goed boek de bus in.

Ief

Het is nu wel weer even mooi geweest.

Het is weer zo ver, huis vol spanning, kut sfeer en Ivo die alles over zich heen krijgt. Bij Kidslarp ook, iemand zit te kutten en tegen alles in te gaan, Ik reageer daar op met de boodschap dat we duidelijkheid moeten hebben en vooral samen moeten werken, en de persoon in kwestie flipt. Raast tegen me uit en vervolgens probeert iedereen haar te troosten. 'Ivo bedoelt het niet zo rottig hoor'. WAT? Is dat hoe er omgegaan wordt? Een debiel wordt een hand boven het hoofd gehouden en ik die signaleer en oplossingen zoekt wordt neergesust. Daar wordt ik wel zo kwaad van he?

Goed, het is nu ochtend en ik heb het licht zien worden. De derde dag achter elkaar eigenlijk dat ik minder dan twee uur geslapen heb. Net had ik de rillingen en kon ik amper eten. Het is mooi geweest. Ik heb me ziek gemeld voor m'n werk en ga zo eens knopen door hakken. Ventje moet weg. Punt. Ik zal hem zo over een paar minuten eens aanspreken.

Op school, aan het werk, vergadering van 9 tot 17:15. Grappig om in gesprek te gaan over leerlingen die ik vorig jaar zo goed gekend heb, en te horen hoe anderen hier over denken.

Ik heb ook een communicatieve bui, grote behoefte om gesprekken met mensen aan te gaan. Snap je? wat diepere gesprekken over onderwerpen.
Wat voorbeelden:

Binnenkort twee gesprekken met leerlingen over hun leven tot nu toe. Wat hun dromen zijn en wat ze in de toekomst willen doen. Ik kijk echt ontzettend uit naar deze gesprekken.

Binnenkort een gesprek op een rustig moment met een collega econoom waar we het gaan hebben over de chinese-plan-economie, hoe dat precies werkt en hoe dit in vergelijking is met de vrije markt economie.

Binnenkort nog een gesprek met iemand over een Polytheistische wereldbeeld, hoe ik tegen wel of niet goddelijkheid aankijk en hoe ik me dat voorstel. Een spirituele discussie.

Oh en eindelijk een gesprek, belangrijker dan de rest, over m'n functie op school volgend jaar. Zou ik kunnen blijven? volgende week ga ik er over praten.

Leuk huh?

Ivo

Soms, lig ik overdag op bed en kijk ik naar het plafond. Ik zie natuurlijk niets maar eigenlijk zie ik heel veel. Dingen die gebeuren en dingen die komen gaan. Dan vraag ik me af, 'hoe voel ik me eigenlijk?' en soms weet ik dat niet eens te beantwoorden.

Heerlijk lijkt het me, om ergens in een kamer te gaan zitten op een houten stoel, met armen over elkaar leunend op de achterleuning terwijl ik achterstevoren op de stoel zit. Witte muren zonder ramen, warm licht in de kamer, om een conversatie met mezelf te hebben. Niet zo zeer als in jezelf praten maar meer om met een kopie van jezelf te praten. Een soort overleg als het ware, met goh, wat zullen we hier mee doen? en ja dat is ook wat he? Ja nou.

Misschien verveelt dat binnen een paar minuten, misschien blijf ik uren in gesprek. Dat zijn dingen die ik me afvraag.

Deze gedachte ging ook door me heen toen ik net op bed lag, naar het plafond kijkend. En toen het idee om het hier te posten.

En wat zou mijn eerste vraag zijn? 'Hoe gaat het?' misschien? Tja.



Best een rare tijd zo. Ik heb vakantie, maar misschien is het morgen over. Misschien omdat ik niet weet of ik college heb, ik ga kijken maar grote kans dat ik morgen weer na 5 minuten buiten sta, 'nee het was er niet'. Dit dingen worden niet duidelijk verteld, en het erge daarvan is is dat niemand dat nog raar of erg vindt. Ik weet niet eens of ik het nog wel erg vindt.

En hier thuis? Ook raar, ik hebben alle miniaturen die ik heb geschilderd. Ik heb gewoon alles klaar. Voor het eerst in 15 jaar is alles klaar. Dat voelt heel erg gek. Ook de behoefte om nieuw te kopen is bijna niet bestaand. Te duur ook.

En dan m'n computer, deze doet raar, als ik een spel speel loopt m'n computer vast na 5 minuten. Al weken nu, het lijkt minder te worden, maar geen spel te spelen, en de zin in computeren neemt ook af. En wat dan? Tv kijken doe ik ook nooit, te saai en veel te veel reclame. Als ik TV kijk raak ik na 10 minuten zwaar verveeld.

En dan m'n huisgenoot, hij woont hier nog een tijdje, een maand of 2. Ik wil hem niet meer zien, of met hem kletsen, dus zit ik meestal op m'n kamer. Net als hij, nu op de zijne zit. Het is weer misgegaan net als de eerste huisgenoot. Andere waarden denk ik maar, geen zin hier over te schrijven ook. Er is al zo veel gemopperd en beklaagd over deze jongen.



Het geeft alleen een gevoel van algemeen verval. Alsof alles los laat. De verf bladdert af, metaal roest, lampen gaan stuk, planten gaan dood, vriendschappen verdwijnen, afspraken worden niet meer nagekomen, en dingen die belangrijk waren voor mij zijn dat niet meer. Niet letterlijk natuurlijk (m'n huis is nog nooit zo netjes geweest), maar meer gevoelsmatig.

M'n vader zei dat ooit een jaar of 8 terug, 'het lijkt wel alsof ze leven in de tijd van de val van het Romeinse rijk', mensen doen hun best niet meer, en alles vervalt in een stugge bureaucratie waar regeltjes belangrijker zijn dan de situatie en daarom altijd tekort schieten waardoor je altijd afhankelijk bent van anderen en dingen mislukken zonder dat je er zelf iets aan kunt veranderen.

Ik weet niet of hij het letterlijk zo zei, en ik weet ook niet of dit daadwerkelijk zo is, en waarom dit nu bij me opkomt. Maar het komt wel bij me op.

Net zo'n dwaas idee als:
Dat er porno films bestaan, die gecensureerd zijn?

Of dat:
blote borsten op TV nog altijd taboe is, terwijl er dagelijks films te zien zijn waar mensen vreselijk vermoord worden, vol met scheldpartijen en geweld met als doel van de film vermaak te bieden?

Denk er maar eens over na, wat voor rare visie van normaal en taboe er in de wereld heerst.

***

En ik? Ik zit vol met verhalen, ik schrijf en ik lees. Al heb ik zo veel gelezen de laatste tijd dat ik van Genre ben veranderd. Te veel oorlogsboeken, dat me oorlogsboeken moe heeft gemaakt. Ik heb het wel gezien. Geef me nu maar mysterie, detectives en het liefst een vleugje horror. Niet het 'bloed in het rond vlieg shockeer-horror' wat tegenwoordig als 'horror' doorgaat in films, maar juist de emotionele engelse horror uit 1900. Thriller zouden we het tegenwoordig noemen, ook al is dat te simplistisch benoemd omdat er veel meer melancholie bij hoort.

Engelse horror, niets is zo heerlijk als de wilde gedachten van de schrijver, de melancholie, de intelligente waanzin en de zelfvernietigende passie om tegen beter weten in de eenzaamheid en het verloren zijn te kiezen. Niet als doel, maar juist als weg.

Waarom ik dit zo leuk vind dan? Tja, misschien als herkenning, misschien als heerlijk lekker griezelen gelijk aan mensen die drama's kijken en het dan heerlijk vinden te huilen. Zo ik de verlorenheid heerlijk vind om te lezen. Geen idee eigenlijk.

Het is overigens geen wens van mij. Ik ben ook geheel niet depressief voor het geval de lezer dat mocht denken. Verre van. De drama kijkers willen natuurlijk ook geen drama in hun leven, net als ik niet persoonlijk verloren wil zijn. Verre van uiteraard. Ik probeer slechts omschrijving te geven van mijn gevoelens naar dit onderwerp, hoewel ik me volledig op de hoogte heb dat mensen die het gevoel niet kennen dit ook niet zullen snappen.

Een stelling welke volledig onzinnig is uiteraard aangezien ik niet denk dat mensen dit lezen. Waarom zou men hier kijken als ik hier 1 x per half jaar zou posten? hmm. Misschien is dat wel het soort verval waar ik het over had.

Een prima onderwerp als ik een conversatie met mij zelf zou hebben.

Vandaag een post.

Wat schrijven om te schrijven. Ik post al zo lang niet meer. Ik heb de inspiratie niet meer. Meestal een teken dat het echt goed met me gaat, of omdat ik het heel druk heb. Of omdat ik weinig alleen ben.

Ik denkt dat alle drie bovenstaande voor mij telt. Ik zal proberen wat meer tijd te vinden om te schrijven.

Vandaag heb ik anderhalf uur zwaardvechtles gegeven aan een Italiaanse klas van vlakbij Napels. Wat een lieve en kwetsbare kindertjes waren dat. Heel beschermt opgevoed allemaal. Ze hadden het ontzettend naar hun zin en ik schijn een grote negatieve stroom onderbroken te hebben. (Er waren een aantal dingen gebeurd die allemaal minder leuk waren, ik weet het ook niet precies), maar na deze ochtend hadden ze allemaal weer een smile op hun gezicht. Dus het was ook nog eens erg nuttig.

Ik vond mezelf de meest fantastische verhalen vertellen in mijn uitleg waarom ik zwaardvechten zo belangrijk vond voor kinderen. Dat men leert om te gaan met elkaar, in samenspel waar je zo hecht moet reageren op elkaar. En dat je de balans moest vinden tussen het willen winnen/hard willen meppen en het voorzichtig met elkaar doen/zachtjes doen, dat je die controle moet krijgen voor harmonie tussen die twee onderdelen.

Klinkt sexy niet? Nou ja, het was leuk.

Ik ga zo maar eens wat lezen.

Ivo

Mist,

Toen ik naar buiten stapte was alles wit, koud en in stilte.
M'n huid gloeide van de kou, alsof de winter me op de lippen kuste.
Teder, als de begroeting van een oude liefde.

Want eindelijk, vrouwe winter is weer met ons.
M'n hart klopt sneller en ik voel me heerlijk.
M'n gedachten, eindelijk helemaal stil in verwondering.

Oh dat het maar een koude winter mogen worden,
Vol vorst en ijskristal, mooi en stilbevroren.
Dit is mijn tijd, ik kijk nu al uit naar de winter wandelingen.

Want wat heb ik toch veel mooie herinneringen in de sneeuw.
Mooie mensen in het winterlandschap, gesprekken, liefde, warmte en verdriet.
Alles wat ik wensen zou, heb ik gekregen,

Nu en toen, soms voorbij maar nooit vergeten.
En deze winter? Ik laat me meenemen,
Ga je mee?

Ief

Dat was een prachtige bruiloft. Twee mooie mensen die schitteren en helemaal gelukkig zijn.

Heidenvolk in de kerk, om twee opa's te eren die in het Walhalla zijn. Een ceremonie die helemaal van hen is. Er werd heerlijk gekletst en de mede werd vloeide rijkelijk. Wat fijn om zo'n warme groep mensen om je heen te hebben.

Ik heb een heerlijk weekend gehad. Moe maar voldaan, weer iets om voor altijd te onthouden.

Ief

Soms, dan wil ik me even afsluiten. Dan is m'n vuur even uitgewaaid en voel ik me even helemaal alleen. Net als toen, die jongen die nog moest leren opstaan. Als een schilder zonder verf, die zo snel schildert als hij kan. Maar steeds, als hij even afstand neemt, dan verdwijnt alles weer, langzaam tot het doek weer leeg is.

Zo stond ik daar, als een reus in de storm, terwijl de regen en windvlagen aan me trokken. Met moeite hield ik me staande. En als ik achter me keek, zag ik verschillende mensen achter me schuilen. Daar stonden ze dan, veilig en droog. Maar ik vraag me wel eens af, wie houdt mij droog? als ik even uitglijden zou?.

Dan sta ik te klappertanden en is alles me even tot de kin gestegen, zodat ik met moeite ademhalen zou. Wat een drama steeds, en ik hoef er helemaal niets voor te doen. Maar het is wel weer even genoeg geweest dacht ik zo.

Ik ga eventjes in een donker hoekje zitten, even alleen, me afsluitend voor alles. Dat ik dan tegen de schaduw leun, en langzaam achterover val tot ik niet meer kan horen, en niet meer kan zien. Tot ik gewoon even niets meer ben. En langzaam achterover cirkel, tussen sterren, als scherven van spiegels, reflecterend in het niets.

En daar buiten, in de storm, zullen mensen verontwaardigd om zich heen kijken en vloeken. Ze zullen zich afvragen waar ik ben gebleven.

Of, dat hoop ik dan maar.

De Erwt is kwaad!
Laaiend link en helemaal fel groen.
Hij rolt scherp in de rondte en de breedte.

Nog nooit is hij zo laaiend geweest.
Laag gromt hij naar het beeld dat hij voor ogen heeft.
Buiten doet de postbode een paar stappen terug.

De Erwt ziet het en fel groen als hij is sluipt hij naar de deur.
Een krant komt voorzichtig door de bus, voorzichtig door de bus geduwt.
Maar de erwt ziet de krant al vallen, en de tijd lijkt te vertragen.

En als de krant de grond raakt, dwarrelen er kleine snippertjes door de kamer.
De erwt trilt nog even na, buiten adem.
En daarna rolt hij nog onder de kast, voorlopig niet te spreken.

Erwtensoep, wat denken ze wel niet?

Can you feel me drifting?
I am in space, away from everything.
Nothing below me, nothing but my thoughts,

I can't remember my name, did I ever have one?
Emptyness all around, forever, I can see forever.
Nothing for a thousand years, only me.

The hours came, and passed, like falling leaves.
There is nothing here.
Not even the stars, all is gone from here.

It's like everyone and everything packed and left.
Leaving me here, with nothing, to drift in space.

Slowly spinning forever, waiting, waiting.

Who are you, my lithe stranger?
What are you dancing to? moving like that.
Do you have a name, beautiful?
Can you see what you are doing here, to me?

Are you even human, my lithe stranger?
I have seen you, watching me from the dark,
Eyes that see everything, I cannot hide.
Will you be the end of me? lithe stranger?

Can you see what you are, dancing to?
I have seen you before, watching me.
You are always there, but when I turn to you,
Then you are gone, from here to nowhere.

I have seen you, lithe stranger.
Are you even human?
Do you have a name, beautiful?
What is it, that you want from me?

Are you looking for me?
Will you be there in a while?
Or will you, be gone on one day?
Without me ever knowing who you are.

Or will it be me, that one day is missing?
I am sure, that you have a plan, my lithe stranger.
But oh, before you take me, would you tell me your name?
After that, you can drag me away from here,

,to nowhere


Ief

'S Nachts kon ik niet slapen, en luisterde ik.
En hoorde de regen, muziek uit de wolken.
Samen spelend en onvermoeibaar.
Een ritme vurig en snel, warm stromend uit de kou.
Duizenden druppels, die de wereld even anders maken.
Maar ik dacht al weer aan morgen, ik dacht aan jou.

's Ochtends wilde ik naar buiten.
Door de grijze flarden van de mist.
In gedachten door de straten, door de mist tot in het park.
Buiten, vol met bladeren en alles nat met dauw.
De herfst kleurt alles anders met bruin, orangje en rood.
Ik ruik de geur van het gras, de bomen en de regen, maar niet van jou.

's Middags liet ik me verdwalen, door stil te staan bij iets moois.
Ik was alles kwijt, en voelde me alleen en zonder tijd.
Alles was nieuw en niets was me lelijk.
Tot ik weer opstond, naar huis ging, en alles was weer grauw.
Want ook al is de wereld soms prachtig.
Het wordt helemaal niets zonder jou.

Ief

Wat zou het heerlijk zijn, als je alles in een boek kon schrijven, deze af kan sluiten, dicht slaan en trots met een titel besieren als: Dit het boeken waar alles in staat. Nooit hoef je meer te twijfelen of te discussieren. Als je iets niet snapt of iemand wil weten hoe het werkt, dan verwijs je naar dit boek, hier staan tenslotte alles in.

En als mensen vragen, maar wat staat er dan precies in? Dan antwoord je terwijl je je schouders ophaalt: "Nou gewoon, de waarheid". Het zou een bestseller zijn, en niemand hoeft ooit nog te pijnzen over wat dan ook.

Dit klinkt misschien erg onwaarschijnlijk, maar toch zijn er veel mensen die claimen een waarheid te hebben gevonden die onfeilbaar is. "het is zo omdat:", of, "die mensen zijn gek want ik snap ze niet (en ben het niet met hen eens.). In verhitte discussies staan ze lijnrecht tegenover elkaar en proberen ze elkaar te overtuigen. Ik hoorde ooit iemand zeggen dat daar de filosofen voor zijn, om mensen te laten zien waar de discussie verkeerd gaat. Vaak zijn ze het eens over verschillende zaken maar zijn ze het oneens over verschillende dingen. Een complete miscommunicatie is het gevolg waar niemand wijzer van wordt.

Hoe vaak heb ik wel niet bij een discussie aantafel gezeten hebt, zitten luisteren terwijl ze elkaar niet snappen. Dan vraag ik tijdens een kleine pauze: Is het niet zo dat je dit en dit bedoelt, en is het niet zo dat jij daar integen denkt dat ze dit en dit bedoelt? En dan kijken ze me aan en klinkt er dan elkaar "ooh bedoel je dat! ja dat kan ik inderdaad wel begrijpen."

..

Vandaag hoorde ik de uitspraak "If you really know something, look at it from a different way". Een mooie uitspraak vind je niet?

Ief

De Erwt rolde door de kamer.
Hij rolde heen, en hij rolde weer.
Tegen de muur op rolde hij!
Hij was rusteloos en sprakeloos.

Het kwam gewoon niet uit!
Niet uit z'n gevoel en al helemaal niet uit z'n woorden.
Wat is er toch! vroeg hij zichzelf af!
Woest in mijn lijf, dacht de erwt.

Dat was de uitdrukking die hij vaker had gehoord.
Woest, ja een storm in z'n hoofd.
Storm in een theekopje?
De Erwt dacht hier even een tijdje over na.

Ik heb eigenlijk helemaal geen lijf, dacht de erwt.
Of in ieder geval geen echte.
Het is klein en rond, misschien bruin?
Groen? Zou best kunnen. Welk lijf is er nou klein rond en misschien groen?

De mijne dus, dacht de erwt.
Vrij waardeloos, en zeker niet geschikt om woest te pijnzen over de rusteloosheid.
Toch is het een mooi lijf, dat lijf wat nauwelijks een lijf is.
Het is namelijk zeer geschikt om er mee heen en weer te rollen.

De Erwt rolde experimenteel een paar keer de kamer door.
Hij stopte en leunde tegen een tafelpoot.
Het was te donker buiten om iets te zien.
Toch keek hij voor de vorm naar buiten.

Zucht, dacht hij.
Wat is het toch fijn om af en toe niet uit je gedachten te kunnen komen.